Het maken van software is een moeilijke stiel. Net zoals ongeveer alle andere “stielen”, zal iedereen wel beamen. Eén van de grote oorzaken van die moeilijkheid in softwareontwikkeling komt voort uit het feit dat het zo gemakkelijk is om dingen te hergebruiken. Huh? Ja, inderdaad: want doordat we eenvoudig bestaande stukken kunnen hergebruiken, gaat zowat alle effort in dat wat overblijft: de dingen die nog nooit gemaakt zijn. De nieuwigheden. En zoals iedereen die al eens gebouwd of verbouwd heeft kan bevestigen, zijn het net die nieuwigheden die voor problemen zorgen. Muren metsen, geen probleem. Maar van zodra je een “specialleke” wil: ho maar! Als de aannemer (en architect) het al ziet zitten, dan zal het prijskaartje in elk geval astronomisch zijn.

Dus daarom is software ontwikkeling niet eenvoudig. En daarom is het ook soms een vrij prijzige zaak. Wij doen natuurlijk ons uiterste best om de klant zo veel mogelijk waar voor zijn geld te geven. Maar dat verandert niks aan de situatie: bij het maken van nieuwe dingen (“features” zoals wij die noemen) worden soms fouten gemaakt. En daarom moet software getest worden. Getest worden door de developer, door de product owner, door het QA departement (aka. “de testers”) en uiteindelijk ook door de klant zelf. En hoewel dat bij momenten een tijdrovende zaak kan zijn, is het alternatief erger. Immers, indien de testfase verwaarloosd wordt, zal de software onvermijdelijk meer fouten bevatten. En die fouten zullen veelal opgelost moeten worden (de occasionele “niet blokkerende en niet storende fout” terzijde gelaten). En hoe verder in de “test ketting” (developer > QA > product owner > klant) deze fout ontdekt wordt, hoe meer werk er aan is. De fout moet immers terug door de ketting om uiteindelijk door de developer opgelost te worden. Dit laatste kan je eventueel wel overslaan, maar het is in elk geval te vermijden dat de klant de fout moet opmerken.

Dus hoe vroeger de fout ontdekt wordt, hoe beter. Dat is één ding, maar dan hebben we nog de beruchte “het heeft gewerkt maar nu werkt het plots niet meer”-fouten. Iedereen kan wel inzien dat nieuwe dingen soms eens mislopen. Maar iets dat gewerkt heeft en nu niet meer werkt? Onbegrijpelijk! En dus moeten ook, naast de nieuwe features, de bestaande dingen terug getest worden. Dit wordt “regression testing” genoemd: het controleren of het toevoegen van nieuwe (of wijzigen van bestaande) onderdelen van een applicatie niks kapot gemaakt heeft. Maar dat betekent wel dat hoe groter en uitgebreider een applicatie wordt, hoe meer werk er in het test gedeelte gaat!

Gelukkig zijn ook hier een aantal methoden mogelijk om dit te beperken. En dat zal ik in deel 2 uitleggen…

Efficiëntie. Er wordt veel over gepraat. Héél veel zelfs. Maar eigenlijk laat zowat iedereen overal kansen liggen om écht efficiënt te zijn. En ik heb het zeker niet enkel over werk. Onze baas (als we die hebben) vindt natuurlijk dat zijn werknemers er op moeten letten. Terwijl hij zelf veelal de bottleneck vormt.

Efficiëntie gaat over zoveel meer. Het komt er volgens mij op neer dat je zo veel mogelijk probeert te verwezenlijken met zo weinig mogelijk middelen. Waarschijnlijk is dat zelfs de definitie, ik heb het niet opgezocht. Dat zou niet efficiënt zijn. Die middelen, dat kan dan weer vanalles zijn. Meestal tijd, of geld. Of allebei (want time is money, nietwaar?)
Het gaat ook niet enkel over jouw tijd, of jouw geld. Het kan ook de tijd van je collega zijn. Of het geld van de staat (indirect ook weer jouw geld, maar kom).

Of zelfs de tijd van je mede-weggebruikers. Ik erger me soms aan mensen die aan een kruispunt rechtdoor moeten, maar het licht staat op rood. Ik rij er net achter en moet linksaf. En die pijl staat op groen. Ik wil dus snel doorrijden. Mijn voorganger vertraagt echter, omdat het voor hem dus rood is. Ik kom daardoor te laat aan de lichten, en moet weer een paar minuten wachten. Niet efficiënt! Men kan natuurlijk argumenteren dat de bestuurder efficiënt was met zijn benzine door te vertragen, maar doordat ik moet stoppen gaat het voordeel verloren: niet alleen in vorm van tijd, maar ook weer van benzine. Mijn tijd. En de benzine van mijn bedrijf. ‘t Is natuurlijk een kleinigheid. Maar vele kleintjes maken één grote!

Eigenlijk is efficiënt zijn dus ook een manier van sociaal zijn…

Op 22/02 haalde Entrypoint voor de eerste keer een plaatsje in “De Streekkrant”.
De eerste geschreven reclame is een feit.
 
Wim Debreuck en Wout Neirynck vertellen kort wat Entrypoint voor u kan betekenen:
 
 

Bron: De streekkrant

Evolutie.

Om één of andere reden denken we vandaag dat evolutie impliciet ‘positieve’ evolutie betekent.  We ‘evolve’.  We verbeteren onszelf.

Het is natuurlijk ontegensprekelijk dat de westerse maatschappij in de laatste 100 jaar enorme stappen heeft genomen op het vlak van automatisatie (in de zin van mobiliteit, communicatie, en industriële productie).  De ‘mensheid’ heeft hierbij in het algemeen ‘welgevaren’.  De algemene westerse levensstandaard is van een andere grootorde dan onze grootouder-generatie.

De maatschappij is erop vooruitgegaan.   We evolueren.

Maar is dit wel zo ?  Evolueren we ook als persoon ?  Evolueren doen we zeker, maar in welke richting?   Complexe vraag met veel antwoorden.

‘Mijn macbook is stuk’, meldt mijn dochter (13j).  Bij kort nazicht blijkt de disk stuk.  Ik merk op dat ik al 100 keer gezegd heb dat ze die portable niet op haar bed mag ‘gooien’.  Zonder effect blijkbaar, met het ‘logisch’ gevolg dat de disk naar de vaantjes is.   Onbegrip alom bij Bo Debreuck, die versteld stond van het feit dat zachtjes gooien met een zichtbaar robuust stuk materiaal, kan zorgen dat facebook niet meer werkt.

Bij nader inzien is dit een normale reactie.  Niemand heeft mijn dochter ooit verteld dat in een pc een disk zit, met roterende onderdelen, en dat schokken nefast zijn voor zo’n disk in werking.  Waarom zou je een pc niet mogen ‘schudden’ terwijl je aan het chatten bent ?  Oorzaak (portable op bed gooien) en gevolg (disk stuk), zijn totaal onbekend bij een 13 jarige wat dat betreft.

Zijn wij als mens op vandaag meer en meer een consument dan een ‘gebruiker’?  Wij consumeren ‘devices’ als voedsel.  Het moet liefst instant zijn, zonder gebruiksaanwijzingen, zonder handleiding.   Het resultaat moet direct zijn, directe bevrediging, dat is de norm.

Makkelijk toch ?   Digiboxen zijn veel eenvoudiger dan videorecorders.  Ipads makkelijker dan die complexe Windows desktops.

True, maar het gevolg is wel dat we niet meer (hoeven) na te denken tijdens het gebruik.  50 jaar geleden wist iedere autobestuurder ‘iets’ af van de constructie van zijn auto, al was het maar om een eerste diagnose te stellen bij een ‘panne’.  Op vandaag ‘moet’ een auto werken.  De interne keuken van een hedendaagse auto weten we al lang niet meer, en willen we ook niet weten.  We willen rijden, mobiliteit consumeren,  niet nadenken over het proces, maar genieten van het resultaat van het proces.  De instant-result roes werkt blijkbaar verslavend want de nieuwe norm is gesteld.

‘Plug and Play’ wordt gereduceerd naar ‘Just Play’.

Instant-satisfaction-junkies.

Evolutie kan verschillende richtingen uit.  Eén ding staat vast, als we het ‘denkwerk’ dat we nodig hadden als ‘gebruiker’ niet vervangen door iets anders als consument in 2012,  komen we dichter bij het cliché van de ‘braindead american consumer’, die nog enkel nadenkt bij een beslissing over twee of drie cheeseburgers.

Het maatschappelijk/economische hedendaags westers model eist economische groei.  Economische groei, eist meer consumeren.  We must comply, anders valt ons systeem in duigen.

No problem. Genegen tot het liberale gedachtengoed besef ik maar al te goed dat de vrijheid als mens de enige manier van leven is.  Dit staat echter ver af van een consumer-junkie maatschappij.  Juist het besef en het recht om te kiezen moet de missie zijn van een liberaal bestaan.

De enige oplossing is ‘the antidote’.  Er moet een tegenwicht bestaan tov de verslaving:

Een zonsondergang,

De juiste song, na 5 km joggen,
De blik in haar ogen,
Het besef te beseffen,
…

Suggesties ?